Trailwalker Ede tbv Oxfam Novib
20/21 juni 2009
100 km

Met een bus vol naar Ede	Welkom	Bernard nam een mascotte mee
Op de kortste dag van 2008 (21 dec jl.) hadden Trudy, Berend, Bernard en ik besloten om tijdens de kortste nacht van 2009 mee te gaan doen met de Trailwalk. Een tocht van maar liefst 100 km georganiseerd door Oxfam Novib. Per team van 4 personen moest er 3000 sponsorgeld ingelegd worden voor deelname en met zn 4en moesten we ook de tocht allemaal uitlopen. De opbrengsten komen ten goede aan onderwijsprojecten in Mali. Een halfjaar zijn we dan ook bezig geweest met het binnenhalen van dit hoge bedrag. De helft hebben we van particulieren en bedrijven, de andere helft is binnengekomen dankzij het verkopen van anti-stresssleutelhangers.
Mascotte op de bus	Evenals een mooie foto van ons	'ff' wachten (1 uur) bij aanmelden
En zo is het 21 juni en ben je onderweg naar Ede. De start en finish van de Trailwalk was hier bij de atletiekbaan tegenover kasteel Hoekelum. 's Ochtends om 7 uur vertrokken we met een bus vol boodschappen en tegen half negen werden we al opgewacht op de parkeerplaats door Berend en Bernard. Trudy was ook gearriveerd en dus konden we ons melden. Het aanmelden gebeurde nogal langzaam..we waren ruim een uur bezig. Tijd voor koffie met appeltaart was er dus niet meer bij voor de start. Nadat alle papieren geregeld waren, noodnummers waren doorgegeven en de tracker en shirts in ontvangst waren genomen konden we eindelijk naar buiten om ons voor te bereiden op de start.
Yes we zijn compleet	Ik ben er klaar voor	Zo druk is het
Bosso, Gery, Ben, Trudy M en de ouders en dochtertjes van Trudy waren ook allemaal aanwezig en ook spraken we nog met collega-deelnemers Donny, Dagmar en Robert. Een gigantische regenbui hadden we net gehad, hopelijk was dit de enige bui die zou vallen. Tijdens het maken van de startfoto speelde het Drumcafe en eindelijk na elven kwamen de welkomstwoordjes. Dolf Jansen, ambassadeur van Novib sprak ons ook toe (hij liep zelf ook hardlopend mee, is later helaas uitgevallen) en na zijn grappenmakerij klonk het startschot! We mochten gaan..!
Kitcheck is goedgekeurd	Fluitjes van Trudy uitdelen	Dagmar is er ook klaar voor
Trudy M en Bernard	Poseren onder de startboog	Onze mooie shirtjes
Stoere meid	Ook de gekregen shirts zijn mooi	Babbeldebabbel
Ben bracht zijn Gery weg en zwaaide ons uit	Kunnen we al?	Dolf Jansen spreekt ons toe
We worden uitgezwaaid	Helemaal mee eens	Nu al 12 sec op weg..
We gaan nu echt van start	Onze uitzwaaiploeg	We verlaten Ede meteen
Op de parkeerplaats hadden onze fans zich verzameld en werden we uitgezwaaid. We gingen meteen het landgoed van Hoekelum in, en we waren amper 500 meter op pad toen Trudy en Berend besloten even nog een sanitaire stop te maken bij een winkeltje. Bernard en ik konden op deze manier mooi de massa langswandelende mensen bekijken. En zij ons, want wat kregen we veel aanspraak. Er deden in totaal 150 teams mee, dus 600 mensen. En al deze teams hebben in totaal ruim 630.000 euro opgehaald.
Kasteel Hoekelum	De langslopende massa	Daar gaat Donny met zijn team
En ook Robert loopt langs	Even wachten nog op Berend	En dan gaan we het bos in
Ze blijven mooi, die shirts..	Makkelijk onverhard	Hee asfalt, meteen gebruik van maken
En zo is het	600 wandelende gekken	Hoog Voy-gehalte tot nu toe
Mooi stukje	Bernard doet creatief met camera	Wat hebben we er zin in
Het eerste stuk deden we nogal lacherig over het hoge asfalt-gehalte. Maar het duurde niet zo heel lang voor we een lang en moeilijk begaanbaar pad kregen. Oeps.. we liepen door de bossen en over heidepaadjes en spraken ondertussen met iemand die ging proberen om zover mogelijk op blote voeten te lopen. Ook zag ik even later iemand die het op teenslippertjes probeerde..ben benieuwd hoe het deze mensen vergaan is.
100 km onverhard op deze slippers?	Schaapskudde bij Ginkelse heide	Hij houdt ze goed in de gaten
Vlak voor de eerste rust kwamen we over de Ginkelse heide waar een schaapherder met zijn schaapskudde bezig was. Een mooi gezicht.
Mooie heidevelden	Daar gaan de schapies	En daar de wandelaars
Rust 1 is naast een vliegerveld	Prachtige vliegers hier	Het grote smsen is begonnen
De eerste rust was op 9,5 km. Maar volgens gps zaten we al op 11,5 km. Later hoorden we dat er ergens een pijl niet had gehangen en we dus 2 km omgelopen waren. Bij de rust stond onze bus al duidelijk herkenbaar klaar. Onze mascotte en grote vlag wezen ons naar onze plek. Ook Jos stond hier met zijn auto, hij had ook een parkeerkaart en kon dus ook meerijden. Eindelijk tijd voor koffie met appelgebak. Dat had ik beloofd omdat ik in Steenwijk mijn 25e Kennedymars had uitgelopen, en ach ik had een dag geleden te horen gekregen dat ik mijn Bachelordiploma had gehaald. Dus er was wat te vieren. Ondertussen verwisselde ik even van schoenen, want ik voelde al wat schuren en had geen zin in nu al blaren. Gelukkig hebben mijn oude schoenen mij totaal geen blaren opgeleverd. Trudy M was meegereden naar deze rust en ging vanaf hier weer naar huis. Na het rusten kwamen we langs de registratietafel en in een tentje waar koffie, thee en fruit voor ons te verkrijgen was.
Eindelijk koffie met appeltaart	1e registratiepost	Goeie vraag
Luchtlandingsmonument	Nog een monument	Op naar rust 2
Bij het oversteken gingen we nog even het monument van de luchtlanding in 1944 bekijken en aan de overkant bij een restaurant maakten we nog even gebruik van een gewone wc, nu kon het nog.
Een hele toepasselijke	Voor ons allemaal	Mooie vergezichten
De 2e etappe ging grotendeels door de bossen. Af en toe kwamen we borden tegen met daarop: Spraakwater nodig? En daarna een leuk nadenkertje. Bij het bord Met een doel voor ogen zie je niks van de Veluwe wilden mijn teammaatjes een groepsfoto. Een ander team was zo vriendelijk de foto te nemen.
Monumentje in het bos	We vinden het nog steeds makkelijk	Maar nu gaan we de smalle paden op
We kwamen langs nog een oorlogsmonument en even later kwam het echte Trailgedeeltje: al maaiende moesten we onze weg vinden over hele smalle bospaadjes. Ook het onder een omgewaaide boomstam doorkruipen behoorde tot het parcours.
Mini-klimmetje	Even survivalen	Ik wist dat er iemand met camera klaar stond..!
Dit was te verkrijgen bij de rusten	Ruud is hier voor ons	bij het 2e checkpoint
Na weer 12 km lopen kwamen we aan op de 2e rust. Een camping vlakbij de ingang van nationaal park de Hoge Veluwe in Schaarsbergen. We werden hier opgewacht door Ruud, die ons vanaf deze rust succes kwam wensen. Onze bus stond midden tussen de toerwagens en vakantiegangers. En was zo ingericht dat je ook echt een campinggevoel kreeg. Een broodje, wat te drinken. De zon scheen volop, de grijze buien dachten we maar weg. We konden natuurlijk niet meteen weggaan, nu Ruud helemaal hier naartoe was gekomen.
Alsof we vakantie vieren...	...op een camping	Even de bus opfleuren
We merkten hier ook de creatieve uitspattingen op van onze supporters, want de bus was opgefleurd met een spandoekje met ons teamnaam. Het was al laat in de middag toen we weer vertrokken voor de volgende etappe. De etappe door de Hoge Veluwe.
Gaan we niet over nadenken	Aha, we gaan een park in	Waar?
Ah, daar..	We volgen uiteraard niet de gebaande paden	Het verharde is voorbij
Bij de ingang stonden fietsen klaar, en wij konden net als een ander team de verleiding bijna niet weerstaan Deze etappe was wel een van de mooiste. Prachtige vergezichten over de uitgestrekte heidevelden, leuke paden, vooral ook fijne zandpaden, ja t was echt genieten hier.
Bos uit, heide in	Het wordt mooier..	..en mooier
Maar ook iets pittiger	Wij waren hier	Lopen tot in die hele verte achter me
Ja jullie ook	Geschoten door Bernard	Daar gaan we weer
Buik in, borst vooruit, Bernard staat weer klaar	Is het eind al in zicht?	Nee, maar dat maakt niet uit, tis toch genieten hier
Nog een klein stukje	Daar zijn we weer: Carola en trudy	Waar is dat wild dan?
Oooh, hier is het wild	Deloitte gebruikt onze bbq	Terwijl wij honger hebben
We bleven foto's maken van de prachtige natuur hier. Wat een voorrecht om met zo'n tocht mee te mogen doen! En ook hier er een heel mooi sfeertje onderling. Elk team was even vriendelijk en hele verhalen werden soms uitgewisseld. We hadden al gehoord dat de volgende post etenstijd was. En inderdaad, we hoefden de bus niet te zoeken. Op het pollenveld waar alle supporters stonden hoefden we alleen nog maar de rook te volgen. De bbq brandde al volop. Alleen waren het niet onze karbonades die erop lagen maar de satés van collega-team Deloitte. Hun bbq deed het niet, dus gebruikten ze de onze zolang. De verzorgster van hun team kwam uit Londen, en we raakten aan de praat over mijn toekomstige werk, zij zat in die branche. Had ik toch bijna een baan aan de Trailwalk overgehouden
Lekker hoor, even zitten en eten	Mjammie	Overzichtje
De karbonades, speklappen en hamburgers gingen erin als zoete broodjes. Onze supporters deden goed hun best! Heerlijk ook om weer even te kunnen zitten en de schoenen uit te doen. Ook bij deze rust hadden we weer een sub-supporter: dit keer was het Johan (Drifter) die even langskwam.
Johan kwam hier even kijken	Jij dan?	Doe ik altijd
We hadden al bijna een uur gezeten toen we ons nog moesten melden. Dat kon tot half 8 en dat was het al. Dus gauw naar de tent...kregen we daar te horen dat we een alternatieve route moesten volgen omdat de volgende 9 km de zwaarste van de tocht zouden zijn en we moesten die voor 10 uur gehad hebben. Dat was 9 km in 2,5 uur..dat konden wij toch wel redden!?!? We besloten dan ook om er meteen vandoor te gaan en te proberen om de originele route te volgen. En dat lukte! We werden door niemand tegengehouden en de pijlen hingen er ook nog. Het hele probleem was gewoon dat we het park uit moesten zijn voor 10 uur.
We zijn ontzettend blij deze pijl te zien	Nu konden we nog door het park	Hoewel het een pittig stukje was
Maar uiteraard mooier dan de alternatieve asfaltroute	Het begint donker te worden	Banjeren en zwoegen door het zand
Ook dit gedeelte van de Hoge Veluwe was weer enorm genieten! Wel een klein stukje zwaar door een enorm mul zandpad. We zaten in het Otterlose Zand. Na enkele kilometers kwamen we echter alweer op asfalt en dit bleef tot de rust. Dus hoezo zwaarste etappe, de vorige vonden we zwaarder.
Heftig maar mooi	We zijn op het strand..zonder zee	Oef, ik vind het wel zwaar hier
Ahaa, het was dus Otterlose zand	Verlaten bloempje	Vijver bij Hubertus
Trudy en ik onder de rodondenderons	Jachtslot st. hubertus	Nogmaals van de zijkant
Het 2e gedeelte van dit stuk ging om het jachtslot Hubertus, 1 van de huizen van het echtpaar Kroller-Muller. Het begon ondertussen al te schemeren. En helaas begon het even later ook nog te regenen. Een fijne bui, maar tot nu toe 1 van de zeldzame. Het was pas half 10 geweest toen we bij checkpoint 4 in Hoenderloo aankwamen. De mensen waar we ons moesten melden zaten als helden in de auto te schuilen..watjes! Onze bus stond zoals gewoonlijk weer helemaal achteraan geparkeerd. Ook dat leverde ons heel wat extra meters op bij elke rust.
Bang voor een beetje regen	Wij niet, zitten lekker buiten	Bosso's feestverlichting op de auto
Het was weer droog toen we zaten. En we konden ons klaarmaken voor de nacht. Bosso had zijn feestverlichting op de auto al aangezet, en zelf trokken we de hesjes aan en verzamelden we onze zak en hoofdlampen. Een heerlijke beker bouillon ging er nog in en toen kon het beginnen: de nachtetappes. En Gery ging ons bij deze etappe vergezellen.
Denk daar maar eens over	Even van de route af	Voor een sanitaire stop hier
Maar eerst gingen we even van de route af. We zagen wat restaurantjes een eindje verderop en dat betekende een gewone wc. De barman van restaurant Rust een Weinig (toepasselijke naam ook) was erg vriendelijk, vooral nadat we ons verhaal deden en we mochten dan ook plassen...heerlijk! Want voordat ik op een dixi ga..
Dat zijn wij in de spiegel	Checkpoint 5 in het zenderpark	Waarom bestaan apen?
De gps bracht ons weer op de route. En toen was het dan ook echt pikkedonker. De lampjes gingen aan. En dat was ook nodig want ook de nacht was bijna geheel onverhard. In deze etappe viel het nog mee, want we begonnen met een aantal kilometer bos/zandpad en daarna een stuk door heidevelden via een betonnen fietspad om te eindigen in het gehucht Gerritsflesch. Pijlen waren echter moeilijk te zien nu, ze waren voorzien van een klein reflecterend vierkantje, maar die zag je niet zo goed. Dus we liepen al gauw een keer verkeerd. Van kilometers ver was de volgende checkpoint al hoorbaar. Elk binnenkomend team werd met gejuich binnengehaald. Deze rust was gelegen in het zenderpark in Radio Kootwijk. Dit keer kwamen we eerst langs de bus. De auto van Jos met sfeerverlichting was van verre al zichtbaar. We mochten weer heen en weer lopen omdat we ons eerst moesten melden en zo koffie mee konden nemen.
Vast niet	Joehoe, hier ben ik!	Flits..schrik..haha
Het volgende donkere stuk was moeilijker. Smalle bospaden met veel boomstronken en zelfs een waterplas wat Bernard bijna natte voeten opleverde. Zelf vond ik een alternatief paadje.. Ongeveer halverwege besloten we een bankje te pakken. Maar deze was niet zo gauw te vinden. Een paar honderd meter achter me werd geroepen dat er wat gevonden was, maar ik had geen zin terug te lopen. Ik ging een eindje verderop op een afgezaagde boomstam zitten. Net om de bocht...en toen Bernard en Berend eraan kwamen kon ik ze mooi ff laten schrikken met mijn flitslicht Ze waren compleet verblind haha. We waren inmiddels aan de andere kant van de A1, en ik had dus sterk het idee dat ik vlakbij huis liep. Met zn 4en liepen we weer verder, maar na een tijdje hoorde ik niks meer. Bernard liep voor me, maar achter me was de rest verdwenen. Bleek dat ze een pijl gemist hadden en van de route waren. Bernard besloot daarop terug te lopen en ik ging verder naar de rust die vlakbij was. Het regende alweer dus ik had echt geen zin om langer in die regen te moeten zijn dan nodig. Maarja ook de rust was buiten dus zat ik alsnog in de regen. Er was geen ruimte om de partytent op te zetten. Onze auto's stonden een heel eind lopen vanaf het checkpoint aan de kant van de weg. Pa lag te slapen, de anderen hadden ook al een poging gedaan. Met 1 lampje en wat primitief gedoe leek het wel een soort scoutingkamp.
Lichte schemering: t wordt licht!	Even kijken of ik nog toonbaar ben in daglicht..	Een stukje door Kootwijk
Toen we bij de rust vertrokken, dit keer weer samen met Gery, begon het al iets te schemeren. En enige tijd later, toen we weer aan de 'goede' kant van de A1 waren werd het dan ook eindelijk echt licht. Hoewel het maar een zeer korte nacht was geweest, waren we toch blij dat het weer licht was. We konden nu de paden en pijlen weer bekijken. We gingen een stukje door Kootwijk en toen we een eindje daar buiten waren zagen we bij een vakantiehuisje een leuke picknicktafel staan waar we even gebruik van maakten. Vond de eigenaar vast niet erg. Hij had trouwens de krant nog open liggen op tafel, met op de betreffende pagina een artikel over de Trailwalk.
Rust nemen we bij n vakantiehuis	Ja het is echt licht nu	De mistbanken kunnen vertrekken
Het was rond 6 uur toen de mistbanken optrokken en we ieder voor zich de kilometers eruit trapten. Ik had contact met Bert en Maarten, die ondertussen liepen te zwoegen in Gulpen. En een paar seconden na dit telefoontje had ik contact met monsterlopers Appie en Jannie op de afsluitdijk. Zij liepen van Amsterdam naar Leeuwarden. Wel leuk, om op dit tijdstip mensen te spreken die niet in bed liggen en ook de nacht doorgelopen hebben.
Eens wat anders: graspaden	Gery en Berend wachten op ons	De zon komt op
De zon liet zich inmiddels ook zien en na een aantal graspaden kwamen we dan ook aan bij de checkpoint waar we gingen ontbijten. We kregen allemaal een broodje met gebakken eieren en ham die we verplicht op moesten eten..! Ja die verzorgers van ons die dwongen ons om goed te eten en drinken. Zelf was ik aan het vechten tegen de slaap en ik heb dan ook in totaal bijna een uur liggen dommelen. Slapen kwam er niet van, maar met de stoel in de achteruitstand was het liggen met de ogen dicht ook erg lekker. En toen kwam het....ik moest plassen. Niet zo erg zou je denken..maar ik moest al ruim 2 uur en ik wilde echt niet op een dixi, maar ook niet in het bos. Dus ik ben op een dixi gegaan Ik ging zowat over mn nek..gadverdamme..!!
Weer een dorp waar we doorheen lopen	Over het klompenpad, dat herkenbaar is	De Lana Mariana in Harskamp
Na de rust kwam het gemakkelijkste gedeelte van de tocht. Bijna een en al asfalt. Het onverharde in dit stuk was ook makkelijk begaanbaar. Eerst gingen we via een fietspad naar Harskamp. Hier draaiden we omheen via een klompenpad, om er vervolgens doorheen te lopen. We kwamen langs de molen Lana Mariana en gingen al gauw daarna het dorp weer uit. Halverwege de lange weg die volgde doemde weer een bankje op. Alsof ze het zo uitgekiend hadden, want hij zat weer precies op de helft van deze etappe. Leuk was het dat we ondanks dat we in de achterhoede zaten, we nu veel teams tegenkwamen. Wij haalden ze steeds in, maar tijdens het rusten gingen zij ons weer voorbij.
We zijn terug in Otterlo	Herdenkingssteen	Fruitpost op het pollenveld
We liepen tot in Otterlo, en met de toepasselijke woorden van het liedje Numer One van Rene Froger (It's never easy, and the road is long) in mijn oren kwam ik aan bij het pollenveld, waar we weer rust hadden. Hetzelfde pollenveld als de bbq van gisteren. Het was erg warm intussen en na enkele minuten kwamen ook Berend en Trudy binnen. Trudy M en haar man Bertus waren ook bij deze checkpoint om ons te steunen. Zij gingen mee tot de finish, wat we heel leuk vonden. Omdat het zo warm was werd er wat fruit aangesneden. Een ananas, meloen, appels, ook hierin werden we voorzien. Het was weer enorm gezellig hier en niet meer zo druk. We behoorden bij de laatste 10 teams ofzo en het veld was dan ook al aardig leeg. Maar desondanks vloog de tijd voorbij en zaten we alweer bijna een uur. Volgens het papier zaten we op 80 km, maar de gps gaf al 85 aan. Een telefoontje met Donny, die precies op dit moment finishde, vertelde ook al dat de route 106 km zou zijn.
Bertus en Trudy zijn ook hier	Bernard vind dit een leuk bord	Tegenliggers op het ruiterpad
We hadden nog 2 etappes voor de boeg. Waarvan de komende de langste zou zijn: 12 km. We besloten na een aantal kilometers ploeteren door het zand om te gaan zitten, maar helaas was er nu geen bank te vinden. Alleen een omgevallen boomstam waar allemaal vieze beestjes uitkropen.
Na het bos volgt dit mooie vergezicht	Even uitpuffen op een boomstam	Leuke boslaantjes
Maar..na een kilometer of 7 stonden we aan de rand van de Edesche heide en daar stond een picknicktafel. Even uitpuffen.. Bernard kreeg ook al rare verschijnselen en begon rare bewegingen te vertonen. Tijd om door te gaan naar het laatste checkpoint dus. En dat was een pittig stukje weer. Een mul zandpad dwars over de heide, waar de zon enorm begon te branden. Gelukkig werd ik weer afgeleid door 1 van de zoveelste telefoontjes. Ditmaal van Tanja die me even de groeten overbracht van alle AWK-ers die in Reutum een tocht aan het organiseren waren.
Iedereen is met zichzelf in gevecht?	Bernard heeft daarbij rare verschijnselen	Ja hoor ik mag weer ploeteren over dit zandpad
Maar ook hier is t erg mooi	Vooral als je ziet hoe ver we mogen	Even schoenen leeghalen
We moeten tot de bosrand in de verte	We komen langs dit droogliggende vennetje	Blijkt bij de schaapskooi te horen dat vennetje
Berend en ik maakten nog gebruik van een ander bankje, en daarbij lieten we weer even wat wandelvreemde mensen verbazen met onze verhalen Nog een klein stukje moesten we over de heidevelden, beter begaanbaar dit keer. En toen kwamen we weer aan bij juffrouw Tok, waar we gisteren onze eerste checkpoint ook hadden. En wie troffen we hier: het was Henrike. Weer een wandelvriendinnetje die voor ons kwam! Ze vond het zo leuk dat ze het pannenkoeken bakken van mams overnam en voor ons de pannenkoeken bakte. En die waren ook weer heerlijk. Afvallen zouden we met deze monstertocht echt niet doen. We bleven ook hier weer geruime tijd zitten, want dit was toch echt de allerlaatste checkpoint. Voor de supporters zat het erop en voor ons wandelaars stonden er nog maar enkele kilometers te wachten.
Nog 1x gebruik maken van de optimale verzorging	We zijn weer op de Ginkelse heide	Waar Henrike pannenkoeken voor ons bakt
Iemand is weer creatief geweest	Precies 100 km!	We zijn weer bij het kasteel in Ede
En dat betekende niet dat die laatste kilometers makkelijk waren! Alhoewel ik het lopen wel zat was nu, ik geen blaren of ander ongemak had maar slechts kleine opstartproblemen na het zitten, zou ik ook blij zijn dat we er waren. De laatste etappe werden we bijgestaan door Henrike, die meeliep tot de finish. Toen we na het ellenlange fietspad af mochten slaan het bos in, zat ik op mijn GPS op precies 100 km. Dat moest even vastgelegd worden, want vanaf nu gingen we allemaal onze grenzen verleggen. Na het oversteken van de spoorweg wilde ik nog graag even zitten. En dat kon want we kwamen langs een uitkijkpunt met, hoe heerlijk, ook nog een ijsboer. Al smikkelend aan een heerlijk ijsje waren er een paar mensen bij ons komen zitten die zich al afvroegen wat hier gaande was. Ze kwamen zoveel oververmoeide mensen tegen.. Na onze uitleg begrepen ze het helemaal (of juist niet, want uiteraard werd gevraagd, waar hebben jullie geslapen dan?) Trudy en Bernard waren echter doorgelopen en Berend, Henrike en ik probeerden ze weer in te halen. Er volgde een fietspad van ruim 3 kilometer..alsof er nooit een eind aan kwam. En het ergste...het begon 2 km voor de finish keihard te regenen! Maar wat een geluk toen het de laatste paar honderd meter droog werd.
Zelfs alweer in Ede	Zover nog..we lopen al 6 km extra	En daar is ons team, incl Syl en Hans
Wij komen binnen	Groepsfoto na 106 km	De groene loper
Het allerlaatste stukje ging weer door het gebied bij kasteel Hoekelum, en toen mochten we de weg oversteken en waren we op het finishterrein! Wat waren we blij en opgelucht toen we onze ploeg zagen staan. En de vreugde was nog groter toen ook Syl en Hans er stonden om ons binnen te halen!! Er werd wat af gefeliciteerd en gezoend, een groepsfoto gemaakt en toen gingen we arm in arm over de groene loper onder de finishboog door. We waren er! We hadden in totaal 106 km gelopen in 28,5 uur. Een score van 2 op 1 (2 uur lopen 1 uur rusten) mede dankzij ons supportteam was eigenlijk te gek, maar ach we hadden genoten! We kregen van de organisatie een hand en een (micro)speldje opgespeld.
Daar gaan we dan	We did it!!!	Veterchip wordt afgehaald
De chip werd van de schoen gehaald, hoefden we zelf niet te doen en toen moest er natuurlijk nog geposeerd worden bij het doek Gehaald. Met zn 4en, met zn 8en en met onze ruggen. Alles werd vastgelegd. We voelden ons echte helden..3000 euro, 100 km..we hebben het geflikt. Jammer genoeg was er niet zo heel veel sfeer meer, de meeste teams waren al naar huis. Maar wij konden binnen nog wat tafels aan elkaar schuiven en met een hele doos Ben&Jerry's ijs werd er nagepraat. Wat hebben we genoten, wat een schitterende route, schitterende verzorging, schitterend weekend! En dat vonden ook onze supporters. Zonder mentale dipjes, geen blaren en weinig regen, het kon niet stuk voor mij. Wat hebben we veel gelachen, en niet gehuild, op die enkele traan bij de finish na dan En toen moesten we afscheid nemen van al deze lieve mensen. Het weekend zat erop. Spullen pakken, slippers aan, auto's overladen en daar gingen we dan..naar huis..naar bed!
Vrolijke boel	Ja zeker weten gehaald!	Jullie ook voor deze bijzondere tocht
Wandel+Supportteam	Dat gevoel is er zeker weten	De herinnering..een leuke bijkomstigheid maar niet waar we het voor deden
En het lijkt een beetje gewoon, maar toch weer een bedankje voor alle mensen die geholpen hebben om deze tocht voor ons succesvol te maken en uit te kunnen lopen: Mams, Paps, Jos en Gery voor hun voortreffelijke verzorging en support!!! Trudy, Bertus, Ruud, Johan, Henrike, Syl en Hans voor het aanmoedigen tijdens de route en finish!! De bellers en smsers, teveel om bij naam te noemen!! Berend, Trudy en Bernard voor dit onvergetelijke project en mooie ervaring!! Alle sponsoren die ons geholpen hebben om 3000 euro bij elkaar te krijgen!! En natuurlijk iedereen die hem uitgelopen heeft, in het bijzonder Donny, Robert en Dagmar: Gefeliciteerd!