Kennedymars Steenwijk
5/6 juni 2009
80 km

Klaar voor de start..	Met zn allen op de foto	We zijn begonnen
De Kennedymars van Steenwijk... het is dat ik ingeschreven was, al voor de 11stedentocht, anders was ik niet gegaan. Mijn scheenbeen had iets meer rust nodig zei iedereen en als ik nu weer zou lopen kwam de ontsteking terug. Nouja..we zien wel. Ik moest over 2 weken toch 100 km kunnen lopen, en dit was een mooie generale repetitie. Ik heb mezelf beloofd te stoppen zo gauw ik ook maar iets voelde. Bij aankomst in de sportkantine was het 1 grote reünie. Ontzettend veel wandelvrienden namen deel aan deze Kennedymars. Ik kwam tijd tekort door met iedereen bij te kletsen, maar moest me toch echt nog even omkleden. Daar had ik geen tijd voor gehad, omdat ik die middag eerst bij een oude vriendin op visite was, waar ik meteen mee kon eten en van daaruit naar Steenwijk af kon reizen.
Ons Trailwalkteam 4Walkers4Education was voor het eerst compleet aanwezig tijdens een Kennedymars. Maar we kenden elkaars looptempo al, dus het zou wel goed komen met ons. Bij de start werd er eerst een groepsfoto gemaakt van alle aanwezige (en enkele niet-)forummers. Om 10 uur werden we toegesproken en toen mochten we gaan. Steenwijk staat bekend om zijn lussensysteem, en we maakten dan ook 4 lussen van elk 20 km. De eerste lus ging naar Tuk, Witte Paarden en Steenwijkerwold. Het werd al gauw donker, maar de wegen waren hier voornamelijk verhard. Wat nieuw was, was dat er nu 2 wagenrusten per lus waren. Dat betekende dus elke ruim 6 km iets te eten en drinken. Prima verzorging dus.
Het eerste lusje ging heerlijk. We kwamen weer in Steenwijk en gingen na een kop koffie beginnen aan de 2e lus. Deze bracht ons naar De Klosse, waar weer een wagenrust was, en naar Giethoorn. Giethoorn vind ik altijd een schitterend stuk om doorheen te lopen. Het wordt dan ook net schemerig, dus alles is wel goed te zien, maar minder goed op camera vast te leggen. Na Giethoorn volgde weer een wagenrust.
Opwarmen bij de vuurkorf	FF met zn allen	Ooievaar op nest
Het was inmiddels licht geworden en daarmee werd het tevens erg koud. Bernard, Berend en Trudy gingen bij de vuurkorf zitten, maar dat leek mij niet zo'n goed plan. Ik had niet zo'n trek in erg stijve spieren van die warmteverschillen.
	Mooi stukje natuur waar we langs komen	De zon komt op
En daar gaan we, op naar Steenwijk	Eerst door Zuidveen	Sarah gaat erbij liggen
De weg terug ging net als de weg heen over lange landwegen. De kerktoren van Steenwijk bleef in zicht. Maar aan alles komt een eind en dus ook aan deze 2e lus. Via Zuidveen wandelden we Steenwijk weer binnen en konden we ons weer opwarmen in de kantine. Tina was hier ook, en was helaas uitgevallen. Ze bleef nog even wachten tot alle forummers de lus hadden gelopen en ging toen naar huis. Ondertussen hoorden we van Gon en Bertus in de achterhoede dat zij steeds naast de verzorging grepen: alles was steeds op. Dat is een kwalijke zaak, ook de achtersten hebben recht op brood en koffie. Maar gelukkig werd er later ook speciaal voor hen nog wat gebracht.
Tina wacht tot we binnen zijn en gaat dan	Jannie en Appie, al 1 lus verder	Wij vertrekken voor de 3e lus
Toen we aan de 3e lus begonnen kwamen Jannie en Appie alweer terug van deze lus. Zij waren volop in training voor Amsterdam-Leeuwarden. Een monstertocht van 150 km waarbij ze zich in hebben geschreven voor de 7 km groep. Dus op dit tempo moest getraind worden.
We gaan de koele bossen in	Eenzaam boompje	Rondje Eesveen
De 3e lus is bij daglicht, dus gaat het vanaf nu ook over onverharde paden. Eerst door de bossen tot weer een wagenrust. Hier kregen we heerlijk een kop soep. Daarna volgde een vierkant lusje door Eesveen (links, 3x rechts). Over een warm fietspad en toen was er weer een rust.
Heerlijk zitten bij de rust	Stukje langs kanaal met McShake	We hebben nog steeds lol
Toen we bijna terug in Steenwijk waren, kwamen we langs de Mac. En Trudy en Berend waren zo vriendelijk een paar honderd meter extra te lopen om wat shakes te halen. En die was echt lekker! Zelf had ik geen puf meer om die extra meters te maken. Het was een moeizame dag, ondanks dat de scheenbeenblessure niet opspeelde. Maar tijd maakt niet uit, als je maar binnenkomt zeg ik altijd. En zo waren we enorm laat weer in Steenwijk. En we waren bijna bij de rust toen ik gebeld werd door Jannie. Zij zaten al in de auto en reden ons stomtoevallig ook nog voorbij op dit punt. Dus stapten ze even uit om nog een praatje te maken en zo konden we elkaar veel succes wensen voor de tochten die we over 2 weken lopen. Jannie maakte nog even een groepsfoto van ons, want die was er nog niet en toen gingen zij naar huis en wij naar de rust. Veel mensen druppelden al binnen die al 80 km erop hadden zitten. Ik had een heel gesprek nog met Jack, maar verder was er in de kantine weinig meer te doen.
Zij waren al op weg naar huis	Wij moeten nog 1 lus	Historisch weggetje
Havelteberg	Kunstwerkje	Wel een mooie lus
Na een uitgebreide rust gingen wij ook maar eens dat laatste lusje doen. Op naar de Havelteberg. Door de bossen tot aan het dorp Havelte. Hier raakte ik mijn teammaatjes kwijt, want ik liep een eindje achter ze en ze waren ertussen uit gesneakt naar de plaatselijke ijsboer. Hierdoor kon ik wel de 1,5 km lange weg die volgde er goed uitstampen en iets langer rusten bij de laatste wagenrust. Een vrijwilliger bood me zijn stoel aan en ondertussen kwam er een andere vrijwilliger aan die vertelde dat de pijlen er af waren. Pijlen eraf? Er moesten er nog 3 komen..! Gelukkig wist Berend de weg en kwamen ze zonder verdwalen aan bij de wagenrust.
Trailtraining	Ook ik moet er doorheen	We komen weer in bewoonde wereld
Vanaf hier deed het pijn. Nee niet mijn scheenbeen links, maar het onderste stukje scheen rechts. Pff tja, dit is het andere been dus ik ga nu echt niet meer stoppen met nog 7 km te gaan. Het deed enorm zeer, maar tijdens het lopen was het draaglijker omdat de boel dan verdoofde. We werden vanaf nu ook achterna gezeten door de pijlenophaler, want we waren de allerlaatste lopers. En wat zal hij gebaald hebben toen we ook nog een bankje namen na 3 km..Wel maakte hij toen een hele mooie groepsfoto van ons. 2 km voor de finish trok ik het echter niet meer en ging even stilstaan. Maar dat had ik beter niet kunnen doen want ik werd misselijk en het werd een beetje zwart voor de ogen. Niks aan de hand verder...waarschijnlijk gewoon weer eigen schuld door te weinig eten en drinken. Na een paar minuten gezeten te hebben kon ik weer verder en stampten we de laatste schelpenpaadjes eruit. Om kwart voor 5 waren we terug in Steenwijk. Voor de laatste keer. We meldden ons af en kregen een hele coole herinnering: een beeldje met een omhooggestoken duim. We namen nog wat te drinken maar toen hadden we allemaal nog een hele lange reis voor de boeg (behalve ik dit keer) en werden we naar het station gebracht door de organisatie. Steenwijk blijft een leuke Kennedymars om te doen. En...dit was mijn 25e Kennedymars!
Een leuke groepsfoto	We gaan hier weer uit	En Steenwijk weer in
Tot slot: een mooie herinnering