Fjoertoer Terschelling

01Vorig jaar al kwam ter sprake om met een groepje mensen weer eens naar de Fjoertoer op Terschelling te gaan. Ik was er in 2009 geweest en het was toen een supertof weekend en een geweldige wandeling.
Dit jaar kon ik mee met Annika, Eelko, Jan en Els voor een weekje in een huisje in West-Terschelling. Silvia ging ook mee, maar zij bleef slechts het weekend.
Van vrijdag tot vrijdag gingen we dus, en op zaterdagmiddag zou de Fjoertoer starten.

02Ik had me ingeschreven voor 42 km, maar aangezien iedereen maar de 21 liep en het zo lekker weer was op zaterdag en we de dag terrashangend doorbrachten, besloot ik ook mijn kaartje in te ruilen voor de halve afstand. Gezellig met Silvia, Annika en Eelko mee. Els liep niet, en Jan besloot ook niet te gaan lopen, hij was immers toch niet ingeschreven.

Voor de 21 moesten we rond half 7 bij de terminal zijn zodat we met de bus naar Midsland gebracht werden waar de start was. Op een groot grasveld moesten we lang wachten. Helaas was het niet meer zo warm en waren de handschoenen en sjaal geen overbodige luxe. We kregen wel een warming up, op leuke muziek en om half 8 was het dan zover: we mochten van start.

03De route was wederom erg mooi. Eerst liepen we door het duingebied bij Formerum en Hoorn, langs een waterplas, ijsbaan en na 6 km kwamen we aan bij Kaap Hoorn, een strandopgang met strandtent. In deze tent zaten Jan en Els, maar ook Erik en Carla op ons te wachten. Gezellig hoor! We hebben een flinke tijd gezeten hier, maar ondanks dat we onder een overkapping zaten begon het erg koud te worden. Gelukkig was de rest het met me eens en gingen we verder het strand op. Hier zouden we het niet lang koud meer hebben. Foei, wat een geploeter! Het was ondertussen donker geworden maar we hadden het geluk dat ze een strook strand vlak geschoven hadden zodat we niet constant in een stuifduin terecht kwamen. Stuifduinen zijn kenmerkend voor dit eiland: een berg los en mul zand. En dat om de paar meter.

04Het strand duurde 7 km en hoewel er een strandtent was na 5 km hebben we daar geen gebruik van gemaakt. We zijn doorgelopen tot paal 8 en hier bij de KNRM mochten we het zand verlaten.
Op het strand waren her en der leuke lichteffecten gemaakt, zoals moonwalkende schoenen en in neonkleuren de naam Fjoertoer. Omdat ik zelf nog de kilometerpalen wilde fotograferen ivm een cache op dit eiland, moest ik soms van de route af en het donker in. Best eng, hoewel er tig mensen om je heen lopen. Na 20 meter zie je echt helemaal niks meer zonder licht.

Bij de KNRM was het groot feest. We moesten dwars door de loods wandelen, waar ze heerlijke feestmuziek op hadden staan en waar het publiek uit zn dak ging. We hebben hier heerlijk gezeten en genoten van de sfeer.

05Vanaf hier gingen we weer over normale paden, fietspaden welteverstaan. Op dit stuk kwamen ook de meeste lichteffecten. Verlichte wandelaars in de duinen, een violist op dak van een hotel met dansende ballerina’s hangend in de bomen, een nonnenverhaal in een bos en levensgrote kaarsen langs het pad.
Wat de kroon spande was wel vlak voor het eind, de Dodemanskisten. Een plas water waar ze tientallen verlichte lelies in hebben gezet, nog wat gebeurtenissen hebben afgebeeld zoals een stel schaatsers en dit geheel werd ondersteund met mystieke muziek. Het pad er langs was verlicht met honderden potjes met waxinelichtjes. Een magisch stuk!

06Na dit was het laatste fietspad een taai stuk, helemaal om West terschelling en dus de Brandaris heen en bij de Walvis het centrum weer in. Maar daar was dan ook al de finish. We werden opgewacht door Jan en Els, en om half 2 meldden wij ons af na een dikke 23 km en kregen het leuke speldje waarop dit keer de moonwalkende schoenen van het strand stonden. We hebben nog wat gedronken maar het begon al snel uit te sterven overal dus hebben ook wij de fiets weer opgezocht om naar ons huisje te gaan.

 

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *