Kennedymars Hengelo – 13 juni – 80 km

a002Voor het tweede jaar is er een Kennedymars in wat ik bijna mijn achtertuin kan noemen: Hengelo. Alleen al omdat het binnen een kwartier rijden te bereiken is doe ik mee. Dat het ook geheel overdag is vind ik ook wel prettig. Maar dat dat dan weer niet fijn is als je van ver moet komen snap ik ook goed. Gelukkig heeft de organisatie haar best gedaan om ook overnachtingsaanbiedingen te regelen.

De wekker werd gezet op kwart voor 4. Iets vroeger nog dan een werkdag, nou vooruit. De voeten werden getapet en snel werd er een ontbijtje weggewerkt voor ik naar de startlocatie reed. Bammetjes voor onderweg nam ik niet mee, van vorig jaar wist ik dat er genoeg te eten was bij de posten.

Bij aankomst was het al flink druk, ja het was immers ook al kwart voor 5. Ik spotte Erik en Angelique en dronk bij hen mijn koffie op. Ik zag nog een aantal gezichten meer maar heb het ook gepresteerd om er een aantal niet te zien die er ook waren. Na een welkomstwoord van de nieuwe wethouder en het uitreiken van de verschillende diploma’s voor jubilerende Kennedywalkers of Longdistance walkers mochten we naar buiten.

Buiten werd vrijwel direct het startschot gelost en klokslag 5 uur gingen we op pad. Heerlijk om deze tocht in juni te lopen, want het was nu al licht en we zouden bijna allemaal ook gaan finishen in daglicht.

We kregen eerst een rondje om 1 van de kleigaten van Rientjes die hier liggen. De marsleider Peter Levink himself hield goed in de gaten of we niet stiekem dit rondje afsneden, en toen de laatste wandelaar het rondje had gedaan verdween hij van het parcours.

a006Wij liepen langs kwekerijen en tuinderijen richting het buitengebied van Saasveld. Bij het Molenven gingen we het bos in, 1 van de nieuwere stukjes dit jaar. Lekker door het bos, met een kijkje op het Molenven zelf. Bij de molen was de eerste rust. Ik liep eigenlijk vanaf de start al naast Ron en we hebben uiteindelijk bijna de hele tocht samen gelopen.

a010Bij de eerste rust heb ik even gezeten, wat gedronken, een boterham gegeten en toen zijn we weer verder gegaan. We hebben de volgende 10 km samen gelopen met Erik en Angelique wat gezellig was. Onderweg richting Saasveld werd ik gebeld door Radio Oost die me een paar vragen stelde over de tocht.
We liepen door een mooi stukje achter de kerk langs en kregen later een mooi fietspad langs de Gammelkerbeek.
Op 20 km was de tweede rust, deze was bij een kapel gestationeerd. Weer werd er een broodje gegeten en wat gedronken. De schoenen gingen even uit want het voelde vanaf 10 km al niet heel erg lekker, branderig zelfs.

Erik en Angelique gingen verder en Ron sloot zich aan, ik bleef nog eventjes zitten. Erik maakte stiekem een foto van mij die hij vervolgens op FB plaatste. Zo charmant…

Toen ik een paar minuten later ook verder ging besloot ik mijn mp3-speler op te zetten. Dit keer niet met gedownloade muziek maar met Q-music op de radio. Heerlijk was het. Er was net het foute uur op. Over de paden van het Hulsbeek liepen we nu naar Oldenzaal en vervolgens naar het noord-oosten naar Rossum. Onderweg kreeg ik een paar keer kramp in mijn voet, autjs! Er waren al weinig wandelaars meer te zien, de meesten liepen voor me.

In Rossum was de derde rust, de eerste binnenrust. Ik ging bij Erik en Ron zitten maar Erik smeerde hem al snel weer. Anqelique ging even later ook en Ron bleef nog even zitten. Na een sanitaire stop en het bijvullen van de flesjes met water ging ik met Ron weer verder. Ik hield 1 oortje van mijn mp3speler in ter afleiding en verder kletsten we wat om de volgende 12 km te overbruggen. Toen we weer vlakbij Oldenzaal waren bleek de weg opgebroken te zijn. Een klote-grindpad volgde. Gelukkig was het niet al te lang, maar iedereen klaagde erover.

a015De route leidde ons naar de Lutte. De Paaschberg over, de mooie glooiende weggetjes achter hotel de Grote Zwaan en vervolgens aan de andere kant van de Lutte langs de preekstoel en de Wilmersberg. Het is 1 van mijn favoriete gebieden hier in Twente dus het was lekker genieten. Op 40 km kwamen we aan bij de hamburgerpost. Net toen we aankwamen begon het te sputteren, en we waren net in de dichte tent toen het me daar begon te hozen! Ik had mijn jasje vanmorgen in de bagagetas achtergelaten dus wat een mazzel had ik! We hebben tussen de druppels door hamburgers, drinken en fruit gehaald en in de tent heerlijk lang gewacht met de schoenen uit tot de bui over was. Na driekwartier bleek dat de bui nog wel even kon duren, hoewel er ook buienradaren waren die anders aangaven :-). We besloten daarom toch maar een poncho aan te doen en te gaan nadat we onze bagagetas letterlijk de vrachtwagen in hadden gegooid.

Na een kwartier lopen was het droog, konden ponco en jasje alweer uit en hadden we dit de rest van de dag als ballast bij ons ;-).
Het lopen ging wat moeizaam nu, ik had last van mijn voeten en het gevoel dat er nu toch echt blaren op komst waren. Ik besloot bij de volgende rust te gaan kijken. Die volgende rust was in Lonneker, maar voordat we daar waren gingen we eerst de A1 over en via mooie fietspaden en de Boerskotten. Ook dit gebied was weer prachtig.

De weg naar Lonnker toe was er 1 van 3 kilometer lang, waarvan de helft langs een golfbaan. Een bekende weg en vreselijk saai. Gelukkig was er wat afleiding toen 2 vakantiefietsers langskwamen fietsen en terloops vroegen hoeveel we liepen. 80 kilometer zei ik. Ik dacht dat die man van zn fiets viel, de blik op zn gezicht was geweldig :-).

Hij stelde nog wat vragen omdat hij het blijkbaar niet geloofde, fietste nog wat rondjes om ons heen en ging er toen met zijn vrouw vandoor, totaal verbijsterd.
In Lonneker dook ik al snel op het terras, schoenen uit en een groot glas cola. Heerlijk.

a018Inderdaad had ik inmiddels blaren, best wel grote waren in de maak en tussen de tenen zat een vervelend ding. Prikken heb ik zelf gedaan, maar de ehbo heeft me vette watten geleverd en mijn voeten afgetapet. Was wel raar om zo met je voeten bezig te zijn terwijl er naast en achter je mensen zitten te eten die niet hier zijn vanwege de wandeltocht, maar gelukkig begrepen ze het.

Na het rusten was het opstarten erg pijnlijk, ik zag het eigenlijk niet meer zitten om nog 30 km zo te moeten strompelen. Maar hoe anders kan je denken na 10 minuten, als je weer in je ritme zit. Ik liep door mn blaren heen en strompelde zelfs niet meer na die eerste 10 minuten. Ik kon nog tempo maken en daar gingen we, van Lonneker naar het schitterende hof Espelo (hier loopt ook de mooiste wandeling van Nederland 2015), het waterwingebied Enschede en Drienerlo. We liepen inmiddels aan de rand van Enschede, gebouwen van de universiteit Twente waren zichtbaar.

Op 56 km was een extra drankpost ingezet vanwege de hitte. Maar omdat de afstand naar de volgende post anders wel erg lang was nam ik ook hier even rust. Een flesje drinken ging er met gemak in. En dat terwijl ik al zoveel liters had gedronken vandaag, uitzonderlijk veel voor mijn doen. Maar wel goed natuurlijk. Het was ook de hele dag al zo warm en benauwd. Alleen het benauwde was wat minder geworden na de regenbui.

We verlieten het randje van Enschede en gingen richting Hengelo om daarna af te slaan richting het Lonnekermeer. Mooie paden langs het meer en door het bossige gebied leidden ons voor de derde en laatste keer naar de Weerseloseweg. We staken hem nog een keer over en aan de andere kant gingen we nog een paar paden af om vervolgens bij boerderij Reuver uit te komen waar weer een post was. In plaats van buiten zoals vorig jaar, was hij dit keer bij de koeien in de stal. Een prima plek om even bij te komen. De vrijwilligers reikten ons alles aan, broodjes, soep, drinken. Je hoefde maar te roepen en het werd gebracht.

Toen ik opstond was het echter het meest pijnlijke moment van de tocht. Niet alleen kon ik amper op mijn voeten staan door de blaren, ook tussen mijn billen was blijkbaar de boel kapot geschuurd door de warmte en het zweet. Tja het ondergoed hoeft maar heel iets verkeerd te zitten….

Goed, vanaf nu bleef ook het potje vaseline dus binnen handbereik. Heel voorzichtig heb ik toch weer een paar stappen gezet en warempel, wederom na een aantal minuten ging het beter. Wat is het dan toch fijn om gewoon in je ritme te kunnen wandelen. We staken de A1 weer over en kregen de saaie weggetjes richting Deurningen voor onze kiezen. Gelukkig was het stuk nu niet zo lang, al na 5 km was er weer zo’n ingelaste drankpost. De mensen hier waren superlief. We mochten zitten en ze hadden alleen maar ranja, maar haalden toch een glas cola voor mij en een kop koffie voor Ron omdat we daar zo’n zin in hadden! En ik mocht zelfs gebruik maken van hun toilet. Het was hier heel erg leuk, en we hebben een flinke tijd gekletst maar moesten toch weer verder.

a021We liepen nu om Deurningen heen en keken onze ogen uit bij een paar prachtige huizen die hier stonden. De zon begon langzaam onder te gaan maar ook nu was het maar 5 km en toen waren we weer bij de volgende, laatste rust. Ook weer bij een boerderij. Uiteraard hebben we ook hier nog even gezeten en gekletst met de vrijwilligers die er inmiddels ook wel klaar mee waren. Er zaten nog 6 mensen achter ons dus het zat er bijna op voor ze. We hadden al gehoord dat het laatste stukje wat ingekort was, en ik vroeg of dat klopte. Dat wilden ze niet zeggen. Maar mentaal ging ik er toch vanuit dat het zo was, en owee als het dan niet zo is…

Gelukkig klopte het, een lusje was geschrapt en hoewel we de bekende bakens in Hengelo al een tijdje zagen (Kpn gebouw, RTV-oost mast) leek het toch of we nog een rondje maakten. Uiteindelijk liepen we dan toch recht op ons doel af en gingen we via een laatste paadje richting het sportpark. Hier kwamen we aan om kwart voor 11, na 17 uur en driekwartier lopen. Ik vond dat een nette tijd, gezien mijn blaren :-). En niet eens als laatste ;-).

a023We kregen een mooie medaille in een hoesje, een diploma en ik kreeg mijn 45e kennedymars-stempel op de blauwe kaart. We hebben nog wat gedronken en de laatsten binnengeklapt. Geocachevrienden Ernst en Annie kwamen nog even langs om me te feliciteren en dronken er ook nog eentje mee. Maar toen ging het lichtje zachtjes uit. Ik kon amper zitten of lopen, maar moest nog naar huis rijden. Gelukkig ging dit goed en na een heerlijke warme douche ging het lichtje helemaal uit.

Het was weer een superleuke, gezellige en goed verzorgde kennedymars in ons mooie Twente, bij leven en welzijn zal ik er volgend jaar weer zijn. Maar nu eerst even alles laten herstellen :-).

 

Klik hier voor alle foto’s


 

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *